Αγγελάκας - Όπως ξυπνούν οι εραστές

Γονάτισα και ζήτησα

απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν

με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε

σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας

τ' άλλου τις πληγές 

Μεθούσαμε και πίναμε

απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία

οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε

απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά

όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα

στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε

στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε

ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας

τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε

και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια

των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε

απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά

όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα

στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε

στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε

ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας

τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε

και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια

των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε

απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά

όπως ξυπνούν οι εραστές.

Β.Παπακωνσταντίνου - Ίσως

Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
παράξενες τον δέρνανε απόψεις
η μάνα του καμάρωνε κρυφά
εσύ μια μέρα γιε μου θα προκόψεις

Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
τον είδανε στον ύπνο του να κλαίει
σκυφτός σαν να 'χε φάει μαχαιριά
τον άκουσαν οι φίλοι του να λέει

 

Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
σ' ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι

Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
κλεισμένος στων ονείρων του τις χώρες
γυρνούσε σαν αέρας τα στενά
και μίλαγε μονάχος με τις ώρες

Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
τον άκουσαν σε κάποιον να μιλάει
και είδαν πως σταμάτησε η καρδιά
την πόρτα της ζωής να του χτυπάει

Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
σ' ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι

Τα Φρούτα του Δάσους - Αλκυονίδες Μέρες

Χίλια φωτάκια

με γρήγορους ρυθμούς

αναβοσβήνουν

σε λιμάνια και σταθμούς

έλα μαζί μας

για χαμένους θησαυρούς

συνέχεια μου λένε

Μα το τζάμι μου εμένα

είναι θολό κι έχω
πυξίδα
που μου δείχνει ένα γκρεμό

ίσως κάποτε να απογειωθώ

στην αγκαλιά σου μου λένε

Τι και αν γέμισαν

οι χαρές φοβέρες

τι και αν τέλειωσαν

όλες μου οι σφαίρες

θα ξαγρυπνάω περιμένοντας

αλκυονίδες μέρες

Χίλιες εικόνες

καθρεφτίζονται μπροστά μου

είναι νεράιδες που

μπαλώνουν
τα φτερά μου

έλα μαζί στο πανηγύρι μας

συνέχεια μου λένε

Μα εμένα αυτό που με
κρατάει ζωντανό

το έχω χάσει έχει 
φύγει από καιρό

ίσως κάποτε να το ξαναβρώ

στην αγκαλιά σου μου λένε

Κώστας Αντύπας - Υγρά μου μάτια

Υγρά μου μάτια

ηλεκτρισμένα
μεσ' τα τραγούδια μου

κρυμμένα
κι απ' το ανοιχτό

παράθυρό μου
πετάει μαζί σας

τ' όνειρό μου

Με ταξιδεύεις με ταξιδεύεις

Υγρά μου μάτια κάθε βράδυ
σας τραγουδάω στο σκοτάδι
αφήνω πίσω τη ζωή μου
και φεύγει η σκέψη σας μαζί μου

Με ταξιδεύεις με ταξιδεύεις. 

Η ψυχή μου ένα καράβι της φυγής

 


Ένα καρά 

ένα καράβι της φυγής,
ένα γλυκό καράβι,
στα όνειρα,
στα όνειρα μου έρχεται
και μπαίνει κάθε βράδυ...

 

 
Στην πλώρη γράφει λεύτερος

στην πρύμνη δεν αντέχω
κι έχει στα άλμπουρα ψηλά,
ό,τι εγώ δεν έχω...

Κι ο καπετάνιος με ρωτά
κι ο καπετάνιος λέει,
μήπως πεινάς,
μήπως πεινάς, μήπως διψάς,
κι είσαι σκοτεινιασμένος ;

Μήτε πεινώ,
μήτε πεινώ, μήτε διψώ,
μα ψάχνω μια πατρίδα
γιατί δεν έχω μια μεριά,
να γύρω το κορμί μου,
αν

με προδώσει η θάλασσα,
ο σκύλος κι η καλή μου...

Ένα καρά

ένα καράβι της φυγής
ένα γλυκό καράβι,
στα όνειρά,

στα όνειρά μου έρχεται
και φεύγει κάθε βράδυ...

Κίτρινα Ποδήλατα - Θα πάρω φόρα [en. translation]

Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων
που τον πλανήτη τον κρεμάνε σαν μπρελόκ. 

Θερίζουν πλούτη και σπέρνουν πείνα
θέλουν να δουν να φτύνουμε αίμα στη ρουτίνα.

Νοιάζονται τόσο για τα παιδιά σου
τους ψηφοφόρους που 'χεις μέσα στην κοιλιά σου.

Θα τους σπουδάσουν, δουλειά να πιάσουν και με ρουσφέτια υποκλίσεις να χορτάσουν.

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα
θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα.

Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ν' ανταμώνω.

Θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω,

θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα
θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα!

Άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν!

Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό.

Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.

Αξιοπρέπεια κι αρχές λείπουν ταξίδι
και την καρδιά μας που διψά ποτίζουν ξίδι.

Ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε
μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι
θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι.

Δημοκρατία κι αξιοκρατία
πλέον πωλούνται σε πανέρια σ' ευκαιρία
μα εμείς πονάμε αυτό τον τόπο
σφίγγουμε δόντια και λουριά για την Ελλάδα, ρε γαμώ το.

Νομίζουνε ποτέ δε θα μιλάμε,
όμως τα πρόβατα τους λύκους θα τους φάνε!

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα
θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα.

Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ν' ανταμώνω.

Αχ Ελλάδα, σ' αγαπώ και βαθιά σ' ευχαριστώ
που με έμαθες ποτέ να μην κωλώνω!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα
θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα!

Άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν!

Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό.

Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα
θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα.

Άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν.

Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.

i want oxygen

i want to live 

i am a sheep but

the sheeps will eat the wolves 

sorry malakas, i am greek!

Ορφέας Περίδης - Αχ, να σε δω

Από τα βάθη της ψυχής
κι από του νου τα ύψη
απ' το βυθό της θάλασσας
ως τις βουνοκορφές
ψάχνω να σε βρω

Μια σφαίρα υγρή γύρω απ' τη γη
μια ουράνια δεξαμενή
εκεί που λούζονται οι ψυχές
πριν να χαθούν στο σύμπαν
με ένα πήδο ένα πρωί
να μπω με μια βουτιά εκεί

απ' τον βυθό, απ' τον πάτο
να δω τα πάνω κάτω
να βρω όλα τα χαμένα
ίσως να βρω κι εσένα

Αχ, να σε βρω, αχ, να σε βρω
μόνο για λίγο να σε δω
ν' ακούσω τη σκιά σου
να μου φωνάζει γεια σου

Ακούς στα δέντρα τα πουλιά
άνθρωποι είναι με φτερά
που φέρνουν τα μηνύματα
από τον άλλο κόσμο

Φυσάει αέρας στα κλαδιά
μου απαντούν ψιθυριστά
κι αυτό που ψάχνεις θα στο πουν
τα πιο βαθιά πηγάδια

Έψαξα γη και ουρανό
μια περπατώ και μια πετώ
στων δύο κόσμων το κενό
να βρω την χαραμάδα

Στα βάθη των ωκεανών
ακούω τον ήχο των σεισμών
κι από την γη που άνοιξε
περνάω στον κάτω κόσμο
να βρω όλα τα χαμένα
ίσως να βρω κι εσένα.

Ευσταθία - Χωρίς εσένα

 

Χωρίς εσένα,

η ζωή θα είναι
ένα βαρετό

σερφάρισμα

στο Internet

Χωρίς εσένα,

η ζωή θα είναι
αποχαύνωση

στον καναπέ

Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι

ζαμπόν δίχως λιπαρά

περιοδικά και λόγια ντεκαφεϊνέ

Γιατί όταν λείπεις εσύ

μια χύμα κατάσταση, μια ηλίθια παράσταση

ένα reality show

Γι' αυτό δεν έχω τίποτα άλλο να πω

ένα μεγάλο κενό, ένα μηδενικό χωρίς εσένα

γι' αυτό δεν έχω τίποτα άλλο να πω

ένα μεγάλο κενό, χωρίς εσένα

Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι

πρωινό ξύπνημα χωρίς ενδιαφέρον

πράξεις υποκινούμενες μόνο από συμφέρον
 

Light αισθήματα και δημόσιες σχέσεις

ειδύλλια του κώλου και υποσχέσεις 

ξενέρωτα ανέκδοτα και γέλια με προσπάθεια

Re union party, καλλιστεία, bazzar

συχνές επισκέψεις στο super market

σακούλες γεμάτες με αυταπάτες

Βιταμίνες και τζιν σενγκ


φιλοσοφία του Ζεν
Γιατί...…

γιατί όταν λείπεις εσύ

μια χύμα κατάσταση, μια ηλίθια παράσταση

ένα reality show

Γι' αυτό δεν έχω τίποτα άλλο να πω

ένα μεγάλο κενό, ένα μηδενικό χωρίς εσένα

γι' αυτό δεν έχω τίποτα άλλο να πω

ένα μεγάλο κενό…χωρίς εσένα.

Στη Ρωγμή του Χρόνου - Ν. Παπάζογλου

Εδώ 

στη ρωγμή του χρόνου

κρύβομαι 

για να γλιτώσω
απ' του ηρώδη το μαχαίρι
μισολειωμένος 

στη χιροσίμα σου
κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν 

την άδεια πόλη

Εδώ 

στη ρωγμή του χρόνου

θάβομαι 

για να μεστώσω
μες του διογένη το πιθάρι
στον όγδοο μήνα της

είν'

η ελπίδα μου

σχεδόν το βρέφος

γύρω περπατά
καθώς εσύ

κουρνιάζεις

Εδώ
στη γιορτή του πόνου

ντύνομαι 

να μην κρυώνω
του ουλιάνωφ το μειδίαμα
σανδάλια του Χριστού

φορώ στα πόδια μου
πραίτορες βράχοι

πάνω μου

σωρό

μα 'γω θα

αναστηθώ